«Έχει δημιουργηθεί μια όαση και εμείς δεν τη συντηρούμε» …

Ειδικοί και περιβαλλοντικές οργανώσεις κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τη λιμνοθάλασσα Καλοχωρίου, ένα σπάνιο υδροβιότοπο λίγα χιλιόμετρα από το κέντρο της Θεσσαλονίκης

Στη λιμνοθάλασσα Καλοχωρίου από το φθινόπωρο μέχρι το τέλος της άνοιξης ζουν φλαμίνγκο, πάπιες, ερωδιοί, αργυροπελεκάνοι και άλλα είδη πτηνών.

Από το φθινόπωρο μέχρι το τέλος της άνοιξης η λιμνοθάλασσα του Καλοχωρίου είναι ένας σπάνιος υδροβιότοπος στον οποίον ζουν φλαμίνγκο, πάπιες, καλαμοκανάδες, ερωδιοί, αργυροπελεκάνοι και άλλα είδη πτηνών, δημιουργώντας ένα σημαντικό οικοσύστημα σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων από το κέντρο της Θεσσαλονίκης. Ομως από τον Μάιο μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου η λιμνοθάλασσα στεγνώνει εξαιτίας της μείωσης των αποθεμάτων νερού που την τροφοδοτούν με αποτέλεσμα οι κάτοικοι και οι επισκέπτες της περιοχής να αντικρίζουν εικόνες πλήρους ερημοποίησης.

«Εχει δημιουργηθεί ένας βιότοπος πολύ κοντά σε μια μεγάλη αστική περιοχή, μία όαση, και εμείς δεν τη συντηρούμε», λέει στην «Κ» ο Γιώργος Κωνσταντινίδης, μέλος της περιβαλλοντικής οργάνωσης «Εχεδώρου Φύσις» … (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 14.08.2026 • 19:24). 

Με αφορμή το άρθρο για τον υγροβιότοπο Καλοχωρίου ήρθαν στο μυαλό μας σκέψεις για τη θερινή διαχείριση του υγροτόπου Βραυρώνος. 

Ασχολείται άραγε ο πολύς ΟΦΥΠΕΚΑ με την υγεία του υγροβιότοπου όλο το χρόνο, ή τον έχει αφήσει στη τύχη του και οι νόμιμοι και παρανόμι καλλιεργητές κατά μήκος του Ερασίνου, έχουν τους δικούς τους νόμους και κανόνες. Ενδιαφέρονται άραγε τίποτα άλλο πλην των καλλιεργειών τους και πως θα διασφαλίζουν και θα αυξήσουν τα εισοδήματα τούς. Και γαία πυρί μειχθείτω …